Umetnost golih scena

Ukus umetnosti golih scena je tema o kojoj se žestoko raspravlja u Sjedinjenim Američkim Državama. U 2000., dodajući golotinju u filmovima, može se povrediti komercijalni potencijal jednog filma. Ako u nekom filmu kritičari vide bezrazložnu golotinju (ono što nije neophodno za radnju) ocenjuju ga negativno. Razni akteri su odbili da se pojave na filmu u porno sceni, navodeći da je razlog za to njihov lični moral ili rizik da ugroze svoju reputaciju i karijeru. Od 2000-ih, mnogi američki filmovi uključuju glumce i glumice u aktima ili u delimično porno ulogama. Evropljani su bili opušteniji oko golotinje u filmu više nego u Sjedinjenim Američkim Državama. Evropski filmovi izloženi u Sjedinjenim Američkim Državama nisu bili predmet zakona, mada su neki od njih stvorili kontroverze, bez obzira što nisu bili porno filmovi. 1931. grčki film Dafnis i Kloi je predstavljen kao prvi film sa nagom scenom u evropskom igranom filmu, pokazujući kupanje u fontani. Gustav Mahati je snimio Ekstazu (1933) sa Hedi Lamar a film je osudio papa Pije. To je bio veoma kontroverzan film u svom izdanju u Sjedinjenim Američkim Državama i pripisuje se razlogu doprinosa represivnog režima pod strožim zakonom. Leni Rifenstal je snimio film Olimpija (1938), koji je nastao kao deo nacističke propagande i dokumentarni film iz 1936. godine kada su Letnje olimpijske igre održane u Berlinu u, ima otvaranje sekvencu zabeležena za idealiziranoj, ne-ekploitivnoj upotrebi muškog i ženskog tela i golotinje. Još jedan film iz Nemačke, Lijana, boginja iz džungle (1956), prikazuje žensko telo u toplesu kao varijanta priče o Tarzanu.